De verrassing onder de Boeddha
De schat werd gevonden op meer dan 1,22 meter diepte onder het imposante beeld, dat met een datering rond 657 na Christus het oudste en langste liggende Boeddhabeeld van Thailand is. Terwijl de ploeg bezig was met graven voor de drainage, kwamen de vondsten aan het licht en trok dat veel aandacht naar de Phra Non archeologische site.
De eerste vondst was een keramische container met daarbinnen een reeks gouden ringen, zilveren oorbellen en een bijzonder paar bronzen ring-oorbellen. Die laatste vallen op vanwege hun overeenkomsten met stijlkenmerken van andere artefacten uit de Dvaravati-periode, zo’n 1.300 jaar geleden. Het Phimai National Museum in Thailand is nu verantwoordelijk voor het conserveren en catalogiseren van deze waardevolle stukken.
Wat er nog meer tevoorschijn kwam
Rond de liggende Boeddha deden onderzoekers nog drie aanvullende vondsten. De eerste extra vondst was een rechthoekige gouden plaat van 7,62 cm bij 12,70 cm, afgebeeld met een zittende Boeddha in de houding van een leraar, met spiraalvormige krullen, een grote halo en verlengde oorlellen. De datering van die plaat en het gat in de rechterbovenhoek suggereren dat het om een ritueel object ging dat wellicht gedragen of opgehangen werd.
De tweede vondst betrof een plaat van een lood-tinlegering van 11,43 cm bij 15,24 cm, met een staande Boeddha binnen een boogvormig kader. Naastfiguren zijn zichtbaar, waarvan de rechter mogelijk een verbeelding van de hindoegod Brahma is.
De derde vondst bestond uit gestapelde metalen platen verpakt in klei, een opmerkelijke constructie. Experts denken dat dit een rituele offerplaats is, doelbewust geplaatst achter het hoofd van de Boeddha.
Wat dit betekent voor archeologie en cultuur
De vondst geeft nieuw inzicht in de Dvaravati-periode, een belangrijke periode in de Thaise geschiedenis. Het Thailand’s Fine Arts Department speelde een grote rol bij het documenteren en rapporteren van de vondst. Met Phanombutr Chantrachot, de directeur-generaal van de Fine Arts Department, als belangrijkste woordvoerder bij de interpretatie, worden de historische waarden van de artefacten verder onderzocht.
De uitgebreide inspanningen van het Phimai National Museum om de stukken te bewaren en nader te bestuderen laten zien hoe belangrijk deze ontdekking is voor het cultureel erfgoed en de archeologische gemeenschap. De vondst nodigt uit tot meer onderzoek en benadrukt het belang van archeologisch werk in combinatie met moderne infrastructurele werkzaamheden.
